Wanneer je aankomt op het vliegveld van Caracas ben je in een andere wereld. Het was een wereld waarin we 110 dagen zouden rondreizen, inclusief 20 overnachtingen in lokale bussen.

Het eerste grote avontuur was de wandeltocht naar Roraima. Twee dagen met rugzakken over de savanne, één dag recht omhoog naar de top van de tafelberg (2800 meter!), overnachten in een tentje op de rotsbodem met veertig vierkante kilometer niets om je heen, en vervolgens in drie dagen weer terug naar het basiskamp in Santa Maria de Uairen. De reis was toen al geslaagd. En Brazilië en de rest moesten nog komen.

Brazilië kwam, op de boot over de Amazone naar Santarém, door naar Belém en vervolgens afzakken naar Salvador de Bahia en Rio de Janeiro. Lokale verkiezingen in Lençóis. Vinte e dois, vinte e dois, voor een beter Lençóis!

De watervallen van Iguazu: Niagara kan er twee of drie puntjes aan zuigen. Bekijk ze vooral ook van de Argentijnse kant. Daar zijn ze het spectaculairst, en bovendien kun je dat land dan ook afvinken.

Brazilië ging, Bolivia kwam. Een nieuw hoogtepunt. De Salar de Uyuni, een enorme zoutvlakte op meer dan drieduizend meter hoogte. Het zout wordt in eenmansfabriekjes gezuiverd en verkocht. Met de hoeveelheden die men op dit moment verhandelt, ligt er nog voor ruim tien miljoen jaar aan zout op de Salar.

Over de Andes door naar Chili en vervolgens rechtsaf naar Peru. De Inca's. Machu Picchu, de Inca-trail vanuit Cuzco, vier dagen door de bergen over passen van boven de 4000 meter om uiteindelijk de verborgen stad te ontdekken die Hiram Bingham als eerste westerling betrad. Over hoogtepunten gesproken.

Nog veel meer is er te zien in Peru, onder andere het prachtige museum in Lima, met juweeltjes van Inca-kunst, waar – zie de afbeelding hierboven – vruchtbaarheid een imposant thema is.

Ecuador in een rustige afsluiter. Het is een beetje het Zwitserland van Zuid-Amerika, je hoeft er niet speciaal naartoe. Doe eerst Venezuela – als het weer kan – en anders Bolivia en Peru. Brazilië kan gewoon een keer apart.